مهندس ژیلا موحد شریعت پناهی:اگر فشارهاي امنيتي نبود به يک ميليون امضا رسيده بوديم

پذيرش سايت > تریبون > گفت و گو > مهندس ژیلا موحد شریعت پناهی:اگر فشارهاي امنيتي نبود به يک ميليون امضا رسيده (...)

مهندس ژیلا موحد شریعت پناهی:اگر فشارهاي امنيتي نبود به يک ميليون امضا رسيده بوديم

20 فروردین 1387 - گفتگو:آيدا سعادت - نسخه قابل چاپ

طی سال گذشته، بازداشت های پی در پی فعالان کمپین یک میلیون امضا به رغم آن که بر انعکاس خواسته های کمپین در جامعه تاثیر گذار بود، امکان جمع آوری امضا در مکان های عمومی را کاهش داد و ازسرعت جمع آوری امضا کاست. در واقع شاید بتوان گفت اگر از یک سو زنان و مردان بسیاری کمپین یک میلیون امضا را به واسطه عمومی شدن مطالباتش و پرداخت هزینه های بسیار اعضایش شناختند از سوی دیگر، عرصه عمومی جمع آوری امضا برای اعضای کمپین محدودتر و امنیتی تر شد. از این رو اگرچه با آغاز به کار کمپین پروسه دوساله ای برای فاز اول آن یعنی جمع آوری امضا پیش بینی شد روند فعالیت چند وجهی در کمپین و امنیتی شدن این فضای مسالمت آمیز، رسیدن به پیش بینی ها را دشوار کرد. در این میان بحث های گوناگونی در میان اعضای کمپین در تهران و شهرستان ها در مورد رد یابی، و خلق فضاهای عمومی دیگر، یا بکارگیری روش های پویا و زاینده برای ارتباط بیشتر با بدنه جامعه و...مطرح شده است. برخی معتقدند باید پروسه زمانی جمع آوری امضا را افزایش داد، برخی از گسترش ورود فضاهای نیمه عمومی سخن می گویند، برخی دیگر بر لزوم ادامه به جمع آوری امضا در فضاهای عمومی تاکید دارند، برخی از افزایش تنوع در شیوه جمع آوری امضا می گویند....و برخی نیز چون ژیلا موحد شریعت پناهی معتقدست که اگر فشارهای امنیتی نبود ما به یک میلیون امضا رسیده بودیم. آنچه می خوانید برگرفته از نظرات و پیشنهادات مهندس ژیلا موحد شریعت پناهی فارغ التحصيل فيزيك و قرآن پژوه و از اعضای كمپين يك ميليون امضاست. به تدریج به طرح نظرات و دیدگاههای دیگر کنشگران کمپین در این زمینه خواهیم پرداخت.

در طرحي كه از ابتداي كمپين معرفي شد بازده زماني دو ساله اي براي جمع آوري يك ميليون امضاء پيش بيني شده بود. اين طرح به فرض عدم وجود فشارهاي فراقانوني و ساير مشكلات و چالش هايي كه كمپين يك ميليون امضا با آن مواجه بوده است در روال طبيعي دوساله با حجم فعاليتي كه شده است مي توانست منجر به جمع آوري يك ميليون امضا شود. اما فشارهاي امنيتي از جمله بازداشت ها و احضارهاي متعدد بر اين روند تاثيري انكار ناپذير گذاشت و سير صعودي جمع آوري امضا را با مشكل مواجه كرد. در يك تحليل كاملا منطقي و علمي براساس نقطه شروع فعاليت جمع آوري امضا مي توان اين نكته را به صورت كاملا علمي اثبات كرد.

كمپين يك ميليون امضا در شهريور 85 رسما آغاز به كار كرد، اگر ما اين نقطه شروع را مقطع برداري با دو محور زمان و تعداد امضاها بدانيم سير جمع آوري امضا منحني رو به رشد با شيب مشخص با نرخ رشد معيني را نشان مي دهد. بر اساس آمار و منحنی ای که براساس داده های بعدا ارائه خواهد شد می توان دید که تا 5 آذرماه كه اولين بازداشت حين جمع آوري امضا رخ داد اين منحني سير صعودي داشته است. اما از اين زمان و سپس با ادامه بازداشت ها و فشارهاي غير قانوني بر اعضاي فعال كمپين اين منحني به واسطه ترديد امضا كنندگان به دليل ترس از پيگرد قانوني نهادهاي امنيتي و قضايي و درگير شدن فعالين كمپين در مشكلات امنيتي دچار افت طبيعي شد. اين افت به طور طبيعي مي تواند زمان مورد نياز براي جمع آوري يك ميليون امضا كه در آغاز دو سال اعلام شده بود را تحت تاثير قرار دهد و آن را طولاني تر كند. به واقع، مي توانم قاطعانه بگویم اگر فشارهاي امنيتي موجود و فضاي بسته ي ايجاد شده نبود به يك ميليون امضا رسیده بودیم. اما با پخش و انعكاس اين فشارهاي امنيتي و روند بازداشت ها از طريق رسانه ها به همان ميزان كه خواسته هاي كمپين عمومي تر شد نگراني و واكنش هاي انفعالي و بازدارنده نيز در برابر آن شکل گرفت.

بنابراین با توجه به کند شدن روند جمع اوری امضا تحت تاثير عوامل بيروني، فعالان و طراحان كمپين بايد تغييراتي را در طرح اوليه بر اساس شرايط و وضعيت موجود اعمال كنند. چرا كه تاكيد كمپين همواره بر دستيابي به وضعيت مطلوب حقوقي و برابري زن و مرد در مقابل قانون بوده است و اين هدفي است كه مي تواند در قالب برنامه اي منعطف بر اساس تحليل شرايط واقعي ادامه يابد. كنشگران و جمع آوري كنندگان امضا در مقابل اين امضاها و جلب موافقت مردمي كه حمايت خود را از طريق امضاي بيانيه اعلام كرده اند مسئوليت دارند. اگر پيش بيني كنيم كه طرح كمپين در وضع موجود و محيط واقعي به تعداد يك ميليون امضاي ذكر شده برسد لازم است آن را به گونه اي تغيير دهيم كه دستيابي به هدف نهايي كمپين را محقق كند. مثلا می توان گزينه هاي ممكن براي ادامه شرايط را كاملا بررسي کرد و با نگاهي نو شيوه هاي جديد اتخاذ نمود. جمع آوري يك ميليون امضا تنها يك بخش فعاليت كمپين بوده است و به فرض عدم موفقيت در جمع آوري اين تعداد امضا نمي توان از آگاهي بخشيدن به مردم از طريق گفتگوي چهره به چهره و برگزاري كارگاههاي آموزشي و ارائه خواست همين تعداد افرادي كه به ما اعتماد كرده و بيانيه كمپين را امضا كرده اند صرف نظر كرد. بنابراين می توان با تحليل داده هاي آماري موجود و اثبات تاثير اين فشارها بر روند جمع آوري يك ميليون امضا و ارائه گزارش تحليلي در اين خصوص مخاطبان طرح را از شرايط فعلي پيشرفت كار مطلع كرد و در عين حال به آقاياني كه فشار را با ادامه بازداشت ها و احضارها ادامه مي دهند اعلام كرد كه فكر نكنيد شما برنده و ما بازنده هستيم. مطالبات ما آنقدر حقانيت دارند كه اگر فرصتي بدهند تا در فضاي امن از آن حرف بزنيم نه تنها يك ميليون نفر بلكه تمام كشور با ما همراه مي شود. اما با اين شرايط ما سقف زماني تعيين شده را مي توانيم بر داريم و چون آگاهي دادن به ملت يكي از هدف هاي اساسي و مهم ما بوده است ما كار را در اين زمينه همچنان ادامه دهيم و در زمان مشخص شده با هر تعداد امضا كه جمع آوري شده است ولو به يك ميليون هم نرسد مطالبات گروهي كه از كمپين حمايت و آن را امضا كرده اند را به مجلس و قوه قانونگذاري ارائه و اعلام کنیم.

در واقع، بحث بر سر توقف امضاها نيست و جمع آوري همين تعداد امضاي جمع شده تحت اين شرايط از عهده هيچ گروه ديگري بر نمي آمد. حمايتي كه تا حالا از كمپين شده است در تاريخ ايران بي نظير بوده چرا كه اين مطالبات از بطن خواست خود مردم نشأت گرفته اند. اما شايد بهتر باشد براي تحقق نهايي هدف شكل ظاهري كار عوض شود با اين استدلال كه جمع آوري امضا مرحله مقدماتي بوده است و مي تواند ادامه يابد و شروع فاز بعدي منوط به توقف آگاهي بخشي در خصوص تبعيض هاي موجود نيست. مي توان همزمان با ارائه درخواست در زمان تعيين شده آگاهي بخشي و اطلاع رساني را تا جايي كه مي توانيم از طريق برگزاري دوره هاي آموزشي جذب داوطلب و گفتگوي چهره به چهره ادامه بدهيم. چرا كه سير برابري خواهي توقف پذير نيست و اين هدف تنها با تغيير فرهنگ عموم جامعه ممكن مي شود. با شروع سال دوم كمپين بايد به وعده خود عمل كنيم و مطالباتمان را با امضاهاي موجود به مجلس و ساير نهاد هاي ذيربط ارائه كنيم. اگر مجلس وقت به خواست ما اعتنا نكرد آن را از طريق مجمع تشخيص مصلحت و يا مراجع ديني پيگيري كنيم و اگر در داخل به هيچ نحو به نتيجه نرسيديم و به مطالباتمان توجه نشد نتيجه را به مراجع بين المللي ارائه دهيم.

كمپين تمام قوانين نابرابر زن مرد را زير سوال برده است. ما مي توانيم هر جا كه لازم باشد با استناد به تعداد امضاهاي موجود اثبات كنيم كه اين تعداد زن مرد ايراني از هر طبقه و خواستگاهي و با هر شرايط شغلي اين درخواست را داشته اند كه قوانين تبعيض اميز ملغي شوند و قوانيني به جاي آن حاكم شوند كه خواست اين افراد را تامين كنند . حالا كه هر فردي را در حين جمع آوري امضا دستگير و به زندان مي برند و از برگزاري جلسات ممانعت مي كنند و هر تريبون عمومي و حتا داشتن رسانه ارتباطي را از ما دريغ مي كنند لازم است تا فضا بيش از اين كه هست بسته نشده اقدامي كنيم كه حمايت كنندگان بدانند ما با هر شرايطي نتيجه مثبت مورد نظر خود و آنان را مي گيريم.

اگر اين موج را مدام ادامه و گسترش داديم به نقطه مطلوب مي رسيم اما اگر دچار توقف وايستايي شويم جامعه هم ديگر اعتماد نمي كند و حركت هاي احتمالي بعدي هم با شكست و بي تفاوتي و بي اعتمادي مواجه خواهند شد. ضروري است كه از هم اكنون با نمايندگان مجلس وارد گفتگو شويم و تا اين شرايط حداقلي پا برجاست مصرانه پيگيري كنيم تا لوايحي كه در جريان هستند مثل ديه و ارث دست كم به جايي برسند و تصويب شوند. حالا كه نظر خود مراجع هم در اين رابطه مثبت است و چراغ سبزي نشان داده مي شود بايد اقدام كنيم كه جامعه زنان متوجه شود مي توان تغيير ايجاد كرد اما در غير اين صورت گروهي كه مثلا لايحه حمايت از خانواده را با آن مشخصات ارائه مي دهد موفق خواهد بود.

در همين بخش :

روایت موکلم از خشونت: کلیدی که روی میز شماست کلید خانه من است

عدالت و قانون حمایت خانواده /دکتر ناهید توسلی

راه پیروزی جنبش کنونی بالا بردن صدای درخواست سیاست های زنانه در آن است/مینا خانلرزاده

دو امدادی یا کمک زنان به هم برای پیشرفت با هم/ گفتگو با هیلده شایت، شهردارآخن درآلمان/ دلارام علی

سمیه رشیدی: باید این خشم را آگاهانه هدایت کنی تا بتوانی مقاومت کنی ( سمیه باید آزاد شود)

ديگر بخش ها :